คราวนี้จะกล่าวถึง “ไบโอนิกส์ ”
ซึ่งเป็นเทคโนโลยีของการประยุกต์ใช้กิจกรรมและหน้าที่เด่นๆ ของสิ่งมีชีวิต
อย่างเช่น การนำไปประยุกต์ใช้ในสาขาวิชาอิเล็กทรอนิกส์
เพื่อเป้าหมายที่เป็นสุดยอดของความปรารถนาของมวลมนุษย์คือ
คอมพิวเตอร์ที่สามารถทำงานได้เทียบเท่ากับสมองคน นอกจากนี้ ยังต้องการตัวจับสัญญาณหรือเซ็นเซอร์
(sensor) ที่ใช้แทนอวัยวะรับสัมผัสได้ เซ็นเซอร์แบบนี้เราเรียกว่า “ตัวจับสัญญาณชีวภาพ” หรือ “ไบโอเซนเซอร์
(biosensor)” ตัวอย่างเช่น “เซ็นเซอร์กลูโคส” สำหรับตรวจปริมาณน้ำตาลกลูโคสในเลือดเพื่อการวินิจฉัยโรคเบาหวาน “เซ็นเซอร์จุลินทรีย์” ใช้ตรวจชนิดของสารประกอบ “เซ็นเซอร์แอนติบอดี” สำหรับตรวจว่ามีแอนติเจนอยู่หรือไม่ และ “ชิปดีเอ็นเอ”
สำหรับตรวจดีเอ็นเอ เป็นต้น
ตัวอย่างเหล่านี้ล้วนเป็นไบโอเซ็นเซอร์ที่พัฒนาขึ้นมา
และยังมีการมุ่งพัฒนาไบโอเซ็นเซอร์ในลักษณะเป็น “ชิป (chip)”
เพื่อใช้สำหรับการตรวจโปรตีนและดีเอ็นเอเป้าหมายอีกด้วย
 |
| ไบโอเซนเซอร์ ไบโอนิกส์ |
แม้ว่างานวิจัยในเรื่องของคอมพิวเตอร์ชีวภาพ
(bio-computer)
และคอมพิวเตอร์สมองกล ดูเหมือนว่าจะไม่ก้าวหน้ามากนักก็ตาม
แต่กลับพบว่า มีการใช้ดีเอ็นเอสำหรับคำนวณทางคณิตศาสตร์ เรียกว่า “คอมพิวเตอร์ดีเอ็นเอ (DNA computer)”
ซึ่งดีเอ็นเอนั้นเป็นสารเคมี
เมื่อเกิดปฏิกิริยาเคมีแล้วทำให้คอมพิวเตอร์ดีเอ็นเอทำงานได้เช่นเดียวกับคอมพิวเตอร์ทั่วไป
แสดงให้เห็นว่า งานวิจัยด้านคอมพิวเตอร์ชีวภาพกำลังรุดหน้าไปเช่นกัน
ส่วนงานวิจัยด้านหุ่นยนต์
ก็มีความพยายามอย่างยิ่งที่จะสร้างหุ่นยนต์ให้ได้ใกล้เคียงกับสิ่งมีชีวิต
ตัวอย่างที่มักกล่าวถึงบ่อยครั้งก็คือ ฮิวแมนนอยด์ (humanoid)
งานด้านบำบัดรักษาทางการแพทย์
งานด้านสวัสดิการผู้ป่วย ต่างก็มุ่งจะใช้หุ่นยนต์เข้าช่วย
โดยเฉพาะการใช้หุ่นยนต์ที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์ รวมทั้งการพัฒนาหุ่นยนต์ผ่าตัด
เพื่อให้มีความแม่นยำและลดความผิดพลาดลงให้เกิดขึ้นน้อยที่สุด
หุ่นยนต์ที่มีรูปร่างคล้ายสุนัข “ไอโบ (AIBO)” ของบริษัทโซนี่ ก็ได้รับความสนใจจากผู้คนทั่วไป
ด้วยเหตุนี้จึงอาจกล่าวได้ว่า หุ่นยนต์กำลังได้รับการพัฒนาให้เข้าใกล้สิ่งมีชีวิต
ในอนาคต หุ่นยนต์ที่สามารถสื่อสารให้เข้าใจกับเราได้นั้น
คงจะไม่ได้เป็นเพียงความฝันอีกต่อไป
